uncategorized

8η Μάρτη – Αφετηρία αγώνα ενάντια σε σεξισμό και πατριαρχία

cropped-uDD-1-1.jpg

Έχουμε συνηθίσει η 8η Μάρτη (Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας) να είναι μια μέρα ουδετεροποιημένη που μας φέρνει στο μυαλό εορτασμούς των γυναικών, επετείους, μία ακόμη άνευρη και ενσωματωμένη “παγκόσμια μέρα”. Ένα τέχνασμα του καπιταλιστικού συστήματος στην προσπάθειά του να ενσωματώσει αγώνες χειραφέτησης των γυναικών και να τους απογυμνώσει από τα ταξικά και διεκδικητικά χαρακτηριστικά τους. Η καθιέρωση, όμως, της 8ης Μάρτη ως ημέρας αγώνα και χειραφέτησης των γυναικών, “πνευματικό παιδί” αγωνιστριών όπως η Κλάρα Τσέτκιν και η Ρόζα Λούξεμπουργκ, φέρει μια ιστορία που δεν ταιριάζει καθόλου σ’ αυτά τα χαρακτηριστικά.

8η Μάρτη του 1857 ήταν η μέρα που σηματοδότησε την πρώτη απεργία γυναικών, όπου οι εργάτριες στο χώρο της κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη προέβησαν σε μία ιστορική κινητοποίηση και στάση εργασίας για τη βελτίωση των συνθηκών εργασίας τους, ανθρώπινα ωράρια εργασίας και καλύτερα μεροκάματα.

8η Μάρτη του 1910, η μέρα όπου η Β’ Διεθνής Συνδιάσκεψη σοσιαλιστριών στην Κοπεγχάγη θεσμοθέτησε ομόφωνα την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, μετά από διεκδίκηση της Κλάρα Τσέτκιν, ως μέρα αφιερωμένη στις διεκδικήσεις περί του γυναικείου ζητήματος.

8ηΜάρτητου 1917, όταν πάνω από 200.000 γυαίκες κατέβηκαν σε μία από τις μαζικότερες πορείες στους δρόμους της Πετρούπολης με σύνθημα «Ψωμί και Ειρήνη-Κάτω ο Πόλεμος-Βελτίωση της κατάστασης των Γυναικών».

Με αυτούς αλλά και με ένα σωρό άλλους αγώνες γυναικών για ισότητα και ελευθερία, ημέρες τομές για το σημερινό φεμινιστικό κίνημα, εδραιώθηκε η διεκδικητική φεμινιστική παράδοση της 8ης Μαρτίου, ημέρα-αφετηρία δυναμικών οργανωμένων διεκδικήσεων ενάντια στην έμφυλη καταπίεση.

Παρά τις σημαντικές νίκες του φεμινιστικού κινήματος αλλά και τις μάχες που δίνουμε καθημερινά (το δικαίωμα στην ασφαλή και δωρεάν άμβλωση, τις ίσες συνθήκες εργασίας, το δικαίωμα στη μητρότητα και την εργασία αλλά και ένα σωρό άλλες) καμιά μας δεν είναι πραγματικά ελεύθερη όσο υπάρχουν καπιταλισμός και πατριαρχία, τα ίδια τα εκμεταλλευτικά συστήματα που είτε γεννούν είτε αναπαράγουν την έμφυλη καταπίεση. Έτσι τόσο σήμερα όσο και πάντα, οι διεκδικήσεις μας δεν ξεκινούν μόνο από την καταπάτηση το των εργασιακών μας δικαιωμάτων αλλά από τη συστηματική καταπάτηση του θεμελιωδέστερου όλων: του δικαιώματος στην ύπαρξη, στην ισότητα και την ελευθερία.

Βιασμοί – Γυναικοκτονίες – Εγκλήματα εναντίον θηλυκοτήτων συνεχίζουν να αποτελούν σχεδόν καθημερινή πραγματικότητα, καθώς παράλληλα κανονικοποιούνται από κεντρικούς πυλώνες του εθνικού κορμού: ΜΜΕ και αστυνομία. Στην πόλη μας, πρόσφατα καταγγέλθηκαν περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης από τα αφεντικά του μπαρ “Silver Dollar” και του μεσιτικού γραφείου «Όνειρο».

Στην κοινωνία που ζούμε πρόσφατα μετρήσαμε άλλες τρεις γυναικοκτονίες: αυτή της Ελένης Τοπαλούδη, στη Ρόδο, της Αγγελικής Πέτρου από τον πατέρα της, στην Κέρκυρα και πιο πρόσφατα, της 32χρονης Κατερίνας από το σύζυγό της στη Σητεία. Στη Γαλλία , μόλις μέσα στις πρώτες 47 μέρες του 2019 σημειώθηκαν 20 γυναικοκτονίες από συζύγους. Στις ΗΠΑ, ο μεγαλύτερος οργανισμός εναντίον της έμφυλης βίας, αναφέρει πως μία στις 6 Αμερικανίδες έχουν υπάρξει θύματα σεξουαλικής κακοποίησης.

Για όλους αυτούς τους λόγους αλλά και για τόσους άλλους, την 8η Μάρτη επιλέγουμε να βγούμε στο δρόμο. Ξέρουμε πολύ καλά ότι η έμφυλη βία δεν στοχεύει μόνο στις cisγυναίκες, άλλα και σε όλες τις θηλυκότητες και θέλουμε να παλέψουμε μαζί με όσ@ καταπιέζονται από την πατριαρχία και αντιλαμβάνονται την ανάγκη εναντίωσης σε αυτήν.Μαζί με όσ@ βιώνουν τις συνέπειες της ανεργίας και της επισφάλειας, τον έμφυλο διαχωρισμό, τη βία της πατριαρχίας, του σεξισμού και της κουλτούρας του βιασμού. Να ενώσουμε τις φωνές μας με όσ@ αγωνίζονται σε συλλόγους, σωματεία, συλλογικότητες, δομές αλληλεγγύης, όσ@ παλεύουν για το δικαίωμα στον έμφυλο αυτοπροσδιορισμό, με γυναίκες μετανάστριες, με γυναίκες που μετράνε τα ρέστα τους για να ταΐσουν τα παιδιά τους, με όσ@ δε θα συνηθίσουν στην καταπίεση και θα παλέψουν για την ανατροπή της.

Η 8η Μάρτη είναι για μας μέρα-αφετηρία για το γυναικείο ζήτημα, μας καλεί στο δρόμο, για μία μαζική και δυναμική κινητοποίηση εναντίον της πατριαρχίας που μας καταπιέζει καθημερινά στο σπίτι, στο δρόμο, στη δουλειά, και απειλεί μέχρι και τη ζωή μας. Ενάντια στην καταπίεση προβάλλουμε την αλληλεγγύη, τη μαχητικότητα, τη διεκδίκηση, για ένα φεμινιστικό κίνημα που θα παλεύει διαρκώς κάθε μορφή εκμετάλλευσης, βίας και πατριαρχίας.

8.3.2019 // 18:30 // Άγαλμα Βενιζέλου, Θεσσαλονίκη

RadicalPride

cropped-cropped-rad-1.png

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *