Ανακοινώσεις

Σχετικά με το δημοψήφισμα στην Ιρλανδία και το δικαίωμα στην έκτρωση

42263810_302409053871376_3777402193276043264_n

Στις 25 Μαΐου το εκλογικό σώμα της Ιρλανδίας είπε με 66,4% το συντριπτικό “Ναι” στην κατάργηση της 8ης τροπολογίας του Συντάγματος στην Ιρλανδία για τις αμβλώσεις!

Η 8η τροπολογία του ιρλανδικού συντάγματος εφαρμόστηκε για πρώτη φορά το 1983. Όριζε ότι η αξία της ζωής της μητέρας και του εμβρύου είναι ίσες, επιτρέποντας στην πραγματικότητα την πλήρη απαγόρευση της έκτρωσης. Ο νόμος αυτός είχε τρομακτικές συνέπειες. Το 1992 οι γυναίκες απόκτησαν το δικαίωμα να ταξιδεύουν στο εξωτερικό για να κάνουν έκτρωση και περίπου 170.000 το έχουν κάνει, συνήθως με προορισμό την Αγγλία.

Το 2012 η υπόθεση της Savita Halappanavar έφερε το ζήτημα ξανά στην επιφάνεια. Η Savita ήταν έγκυος 17 εβδομάδων και πήγε στο νοσοκομείο με σφοδρούς πόνους, καθώς επρόκειτο να αποβάλλει. Παρόλες τις επιπλοκές, της αρνήθηκε η έκτρωση, με αποτέλεσμα να πεθάνει αργότερα από σηψαιμία. Αυτή η τραγική υπόθεση βοήθησε τις γυναίκες να καταλάβουν την κρίση που προκάλεσε ο νόμος αυτός στη γυναικεία υγεία και με αργά βήματα να εξεγερθούν εναντίον του.

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Ιρλανδία, καθώς και μια σειρά από αγώνες των προηγούμενων χρόνων για το ζήτημα βάσει αντίστοιχων τροπολογιών ή νομοσχεδίων που επιτίθενται στο δικαίωμά μας στην έκτρωση [βλ Πολωνία], μάς υπενθυμίζει ότι η συζήτηση αυτή είναι τρομερά επίκαιρη και υψίστης σημασίας. Όπου οι γυναίκες ζουν με τα βάρη μιας τέτοιας περιοριστικής νομοθεσίας, υποφέρουν από τεράστιους κινδύνους είτε λόγω των διαδικασιών παράνομης και μη ασφαλούς έκτρωσης είτε ταξιδεύοντας στο εξωτερικό, για να βρουν την κατάλληλη και ζωτικής σημασίας γι’ αυτές υγειονομική περίθαλψη. Οι παράνομες εκτρώσεις πέρα από επικίνδυνες είναι και ακριβές, στερώντας επί της ουσίας ιδιαίτερα στις γυναίκες του κόσμου της εργασίας τη δυνατότητα να σταματήσουν την κύηση. Ειδικά στο πλαίσιο της κρίσης που αγαθά όπως η υγεία είναι τα πρώτα που “χτυπιούνται”, οι δημόσιες και δωρεάν ασφαλείς εκτρώσεις σπανίζουν, ακόμη κι αν η νομοθεσία το επιτρέπει, επιβαρύνοντας διπλά τις γυναίκες των πιο χαμηλών οικονομικών στρωμάτων.

Σε κάθε περίπτωση, με την κατάργηση του συγκεκριμένου νόμου αλλάζει κυριολεκτικά η ζωή πολλών γυναικών στην Ιρλανδία, εφόσον από τις αρχές του 2019 θα έχουν το δικαίωμα για ασφαλή έκτρωση στη χώρα τους. Και ανοίγει πιθανόν ο δρόμος για την αντίστοιχη άρση της απαγόρευσης εκτρώσεων στη Βόρεια Ιρλανδία.

Ας μην ξεχνάμε φυσικά και το τεράστιο στίγμα που φέρει μια γυναίκα ακόμα και σήμερα μετά την έκτρωση, εάν βέβαια δεν αναγκαστεί να σιγήσει και να φέρει αυτό το φορτίο μόνη της. Για να καταπολεμηθεί αυτό το στίγμα χρειάζεται να ανατραπεί η ατράχταντη πεποίθηση πολλών ότι η γυναίκα έχει υποχρέωση να γεννά και να μεγαλώνει παιδιά. Πρόκειται για μια άκρως καταπιεστική πατριαρχική πεποίθηση, την οποία προσπαθεί να αποδομήσει το φεμινιστικό και λοατκια+ κίνημα. Η κυοφορία δεν είναι υποχρέωση, αλλά δικαίωμα για κάθε άτομο που διαθέτει μήτρα, cis γυναίκες στρέιτ, μπάι και λεσβίες, αλλά και τρανς άνδρες που έχουν επιλέξει να διατηρηθεί στο σώμα τους το συγκεκριμένο αναπαραγωγικό όργανο.

Την ίδια στιγμή βέβαια που κυβερνήσεις απαγορεύουν τις εκτρώσεις, η Ε.Ε., μέσω του δικαστηρίου της επιτρέπει τις απολύσεις εγκύων στο πλαίσιο των ομαδικών απολύσεων, εντείνοντας και νομιμοποιώντας την εργοδοτική αυθαιρεσία. Αναδεικνύεται συνεπώς μια αντίφαση: από τη μία δεν έχουμε δικαίωμα να σταματήσουμε την κύηση, αλλά από την άλλη όταν κυοφορούμε μπορεί να χάσουμε ανά πάσα στιγμή τη δουλειά μας, καθώς δεν είμαστε αρκετά “παραγωγικές”. Η αντίφαση αυτή καταλήγει στον πλήρη έλεγχο των αναπαραγωγικών μας δικαιωμάτων και κατ΄ επέκταση και του σώματός μας. Οι γυναίκες σε αυτό το διπλό εκμεταλλευτικό πλαίσιο [από τη μία την πατριαρχία και από την άλλη τον καπιταλισμό] φαίνεται να μην έχουν επιλογή συνολικά για τη ζωή τους, να είναι το πιο ελαστικά εργαζόμενο κομμάτι της κοινωνίας με ελάχιστα δικαιώματα, εκείνο που δουλεύει ταυτόχρονα και στο σπίτι αμισθί.

Όμως, στις 25 Μαΐου δόθηκε ένα πρώτο ηχηρό μήνυμα υπέρ της αυτοδιάθεσης του γυναικείου σώματος στη βορειοδυτική γωνιά της Ευρώπης. Το δημοψήφισμα πρέπει να το βλέπουμε ως την αρχή για τους αγώνες όχι μόνο για την αυτοδιάθεση του σώματος, αλλά συνολικά για την άρση της έμφυλης καταπίεσης στο σπίτι, στη δουλειά, στο δρόμο. Συνεχίζουμε και στην Ελλάδα να αγωνιζόμαστε ενάντια στην ποινικοποίηση της έκτρωσης, μέχρι όλες οι γυναίκες να έχουν το δικαίωμα να γεννάνε όποτε και αν το θέλουν και να μπορούν να κάνουν έκτρωση σε ασφαλείς συνθήκες, δωρεάν και χωρίς ντροπή. Τα σώματά μας είναι μόνο δικά μας και μόνο εμείς έχουμε λόγο πάνω σ’ αυτά.

 

-Κανένας έλεγχος στα σώματά μας

-Δημόσιες και δωρεάν ασφαλείς αμβλώσεις για όλες όσες το επιθυμούν, χωρίς ηθικούς και άλλους περιορισμούς

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *