uncategorized

Iστορική Αναδρομή

{Ιστορική Αναδρομή}

Στις 27 Ιουνίου του 1969, ημέρα ορόσημο για το LGBT: Λεσβίες, Ομοφυλόφιλοι, Αμφιφυλόφιλοι, Τρανς} κίνημα, ξεσπάει η εξέγερση στο Stonewall Inn (νυχτερινό κέντρο στη Νέα Υόρκη). Πρόκειται για μία αυθόρμητη εξέγερση, η οποία έρχεται για να προσθέσει τα LGBT ατομα στη λίστα των πρωτοεμφανιζόμενων κινηματικών υποκειμένων της περιόδου. Ως απόηχος του Μάη του 1968, του κινήματος για τα δικαιώματα των Αφροαμερικάνων, αλλά και ταυτόχρονα με την εμφάνιση πολλών νέων κοινωνικών κινημάτων στα τέλη της δεκαετίας του 1960, η εξέγερση του Stonewall φέρνει στο προσκήνιο τα αίτηματα των ομοφυλόφιλων και τρανς ατόμων για ισότιμη μεταχείριση και ίσα δικαιώματα.
O1oH4q5

Η κινητήριος δύναμη που ώθησε τα LGBT άτομα να εξέγερθουν δεν ήταν μια συγκεκριμένη πράξη η αφορμή αλλά μια διαδικασία μακροχρόνιας κατάπιεσης, καταστολής και στόχοποίησης των εν λόγω ανθρώπων. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο δημιουργούνται πολλές θεωρίες επιστημονικά τεκμηριωμένες και μη, περί σεξουαλικης κανονικότητας. Η ομοφυλοφιλία αντιμετωπίζονταν από ποικίλους φορείς, όπως η επιστήμη της ψυχιατρικής, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα και οι κρατικοί λειτουργοί, ως μία νόσος σωματική και νοητική η οποία μπορεί να έχει όλεθρια αποτελέσματα τόσο για τον άνθρωπο όσο και για την υπόλοιπη κοινωνία.

Μέσα σε αυτό το κλίμα καταπίεσης, έρχεται να προστεθεί η βίαιη αστυνομική καταστολή σε βάρος των ομοφυλόφιλων. Οι τοπικές αρχές διενεργούσαν αρκετά συχνά «επιχειρήσεις σκούπα» σε gay bar και μαγαζιά, σε ξενοδοχεία καθώς και σε γνωστά μέρη συνάντησης.

Η συνήθης τακτική κατέληγε σε συλλήψεις, διαπόμπευση στον τύπο και σε βιαιοπραγίες.
maxresdefault

Το καθεστώς κάτω από το οποίο λειτουργούσαν τα ελάχιστα gay bar της εποχής, παρουσιάζει επιπλέον στοιχεία σχετικά με την εκμετάλλευση των ομοφυλοφίλων αλλά και την οικονομική αφαίμαξη που υφίσταντο. Τα άτομα που συναθροίζονταν στους εν λόγω χώρους θεωρούνταν άνθρωποι του περιθωρίου, για αυτό συνήθως, εκτός των ομοφυλόφιλων, σύχναζαν άστεγοι και άνθρωποι εθισμένοι στο αλκοόλ. Όπως λογικά προκύπτει από τα παραπάνω, τα μέρη συνάντησης και γνωριμίας των ομοφυλόφιλων ήταν ελάχιστα. Μέσα σε αυτό το κλίμα, η Μαφία της Νέας Υόρκης καθώς και οι αστυνομικές αρχες, ανακάλυψαν μία πολύ κερδοφόρα επαγγελματική προοπτική. Σχεδόν όλα τα gay bar της εποχής λειτουργούσαν υπό την διοίκηση γνωστών οικογενειών που δραστηριοποιούνταν στον χώρο της Μαφίας. Μία τέτοια οικογένεια ήταν Genovese Family η οποία διαχειρίζονταν το Stonewall Inn. Το εν λόγω μπαρ κατείχε το μονοπώλιο στο Greenwich Village, επειδή εκτός αυτού, δεν υπήρχαν άλλες εναλλακτικές επιλογές σε κέντρα διασκέδασης.
Καθώς αυτές οι επιχειρήσεις λειτουργούσαν υπό το καθεστώς της παρανομίας, δεν πληρούσαν σε καμία περίπτωση τις προβλεπόμενες προϋποθέσεις ασφάλειας και υγιεινής. Δεν είχαν άδεια από το Χημείο του Κράτους, οι εργαζόμενοι πίσω από τη μπάρα δεν είχαν πρόσβαση σε τρεχούμενο νερό συνεπώς δεν καθάριζαν τα σκεύη, κάτι που οδήγησε στο μέλλον τις gay ακτιβιστικές ομάδες να κατηγορήσουν το Stonewall Inn για την έξαρση ηπατίτιδας στην περιοχή, δεν υπήρχαν έξοδοι κινδύνου, τα προϊόντα πωλούνταν στην διπλάσια τιμή σε σχέση με τα υπόλοιπα καταστήματα και πολύ συχνά οι ιδιοκτήτες εκβίαζαν τους ευκατάστατους θαμώνες ότι θα δημοσιοποιήσουν την σεξουαλική τους ταυτότητα.

Αυτές οι διαδικασίες διενεργούνταν εν γνώσει και με την ανοχή της αστυνομίας, η οποία σαφώς διεκδικούσε μερίδιο επί των κερδών. Πιο συγκεκριμένα, όσον αφορά το bar Stonewall Inn, ο ιδιοκτήτης γνωστός ως Fat Tony, χρημάτιζε τις τοπικές αρχές με ποσό που άγγιζε τα 1200$ τον μήνα. Η αστυνομία στα πλαίσια των συχνών τυπικών ελέγχων που έκανε στο Stonewall Inn, προέβαινε σε συλλήψεις των θαμώνων, οι οποίοι κάθε φορά που διασκέδαζαν στο μαγαζί ήταν προετοιμασμένοι για κάθε ενδεχόμενο.
Mezzanine_672
Παρόλο που η εξέγερση του Stonewall σηματοδότησε την έναρξη μιας σειράς διεκδικήσεων για το LGBT κίνημα, ποτέ δεν καταγράφηκε το περιστατικό που την πυροδότησε. Το βράδυ της 27ης Ιουνίου, η Αστυνομία της Νέας Υόρκης, κατέφτασε στο Stonewall Inn για να πραγματοποιήσει μια από τις συνήθεις επιχειρήσεις της. Στα πλαίσια της επιχείρησης σημειώθηκαν κάποιες συλλήψεις, οι οποίες, για πρώτη ίσως φορά, προκάλεσαν κάποιες απρόσμενες αντιδράσεις.
Όπως συνήθιζε να γίνεται, έτσι κι εκείνη την νύχτα οι αστυνομικοί εισήλθαν στο bar, με σκοπό την ταυτοποίηση των στοιχείων των θαμώνων. Η εν λόγω διαδικασία περιελάμβανε και την μεταφορά των drag queens στις τουαλέτες, όπου ελέγχονταν η ανατομία τους με βίαιες μεθόδους. Συγκεκριμένα, έπειτα από μαρτυρίες θαμώνων, αντλήθηκαν πληροφορίες και γεγονότα που αφορούσαν πολλά μεμονωμένα περιστατικά, τα οποία άρχισαν να δημιουργούν μία διάχυτη ένταση. Λόγου χάρη, μία ομοφυλόφιλη κοπέλα κατά την σύλληψή της προέβαλε αντίσταση, φωνάζοντας συνθήματα και εκτοξεύοντας αντικείμενα προς τους αστυνομικούς. Επιπλέον, μία drag queen, έκλεισε την έξοδο του bar και εμπόδισε τους αστυνομικούς να εξέλθουν, δημιουργώντας έτσι μία κατάσταση πολιορκίας. Η μόνη μαρτυρία που καταγράφηκε από άτομο που παρευρισκόταν εντός του bar καθ’ όλη την διάρκεια της συμπλοκής, ήταν αυτή του Howard Smith ρεπόρτερ της Village Voice: «Ακούμε παράθυρα να σπάνε, τούβλα στην πόρτα και δυνατές φωνές. Η πόρτα σπάει και κουτάκια από μπύρες και μπουκάλια πέφτουν μέσα.
Ο Craig Rodwell, ακτιβιστής για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων, αναφέρει {Craig Rodwell, 2010, Stonewall Uprising, USA}: «Μία σειρά από περιστατικά συμβαίνουν ταυτόχρονα. Δεν υπάρχει ένα γεγονός ή ένα άτομο, υπάρχει μόνο μία έκρηξη θυμού του πλήθους».

Η ένταση άρχισε να επεκτείνεται, καθώς πλήθος ανθρώπων συνέρρεε κι από άλλες περιοχές. Οι αντιδράσεις άρχισαν γρήγορα να οξύνονται και να παίρνουν την μορφή μάχης σώμα με σώμα. Οι θαμώνες, καθώς και άτομα των γύρω περιοχών, επιτίθεντο με μπουκάλια και άλλα αντικείμενα στους αστυνομικούς. Οι οδομαχίες συνεχίστηκαν με την ίδια ένταση, έως ότου οι αρχές κάλεσαν την Tactical Patrol Force {Δυνάμεις Καταστολής που καλούνταν συνήθως να καταστείλουν τις πορείες σχετικά με τον πόλεμο του Βιετνάμ}. Τις επόμενες τρεις ημέρες, οι διαμαρτυρίες συνεχίστηκαν, συνοδευόμενες από πληθώρα συλλήψεων και επεισοδίων, με κύριο σύνθημα τους:

“Βγάλτε την αστυνομία και την Μαφία από τα μαγαζιά”.

Τα αποτελέσματα της πρώτης μαζικής αντίδρασης, δε άργησαν να εμφανιστούν. Λίγους μήνες μετά την εξέγερση, άρχισαν να οργανώνονται οι πρώτες gay συλλογικότητες με σημαντικότερη για την δράση και τις ριζοσπαστικές ιδέες της, την Gay Liberation Front. Λίγους μήνες αργότερα, στις 2 Νοεμβρίου του 1969, προτάθηκε από τους Craig Rodwell, Fred Sargeant, Ellen Broidy, και Linda Rhodes η διεξαγωγή μιας πορείας εις μνήμην του Stonewall. Η πρόταση ήταν αρκετά τολμηρή, καθώς η δημόσια παραδοχή της διαφορετικής σεξουαλικής ταυτότητας δεν ήταν ακόμα αποδεκτή από την κοινωνία. Το κάλεσμα για την πορεία ήταν ανοιχτό σε όλες τις ομοφυλοφιλικές οργανώσεις των ΗΠΑ και οι πρώτες συνελεύσεις έγιναν τον Ιανουάριο της ίδιας χρονιάς στο διαμέρισμα του Rodwell. Σε συνέντευξη του στις 22 Ιουνίου του 2010 στην ηλεκτρονική εφημερίδα της Village Voice, ο Fred Sargeant, αναφέρει πως το Βιβλιοπωλείο του Craig Rodwell {Oscar Wilde Memorial Bookshop}, το οποίο άρχισε να λειτουργεί ήδη από το 1967, λειτούργησε ως κέντρο πληροφόρησης και οργάνωσης της πορείας. Ο ίδιος περιγράφει πως από τον Ιανουάριο του 1969 μέχρι την διεξαγωγή της πορείας, γίνονταν πολύωρες συζητήσεις από όλες τις συλλογικότητες. Οι ομάδες ανέπτυξαν γρήγορα έναν ιστό συνεργασίας, ο οποίος διευκόλυνε την διαδικασία οργάνωσης. Οι αποφάσεις παίρνονταν συλλογικά για όλες τις δράσεις, ακόμα και για το σύνθημα της πορείας, το οποίο κατέληξε να είναι το ακόλουθο: «Say it clear, say it loud. Gay is good, gay is proud». Η αστυνομία και οι τοπικές αρχές ενημερώθηκαν επίσημα για την πραγματοποίηση της πορείας λίγα λεπτά πριν ξεκινήσει, παρ όλα αυτά δεν γνωρίζουμε αν είχε διαρρεύσει νωρίτερα η απόφαση διεξαγωγή της.
x950-1

Η μαζικότητα της πορείας ήταν πρωτοφανής και ο χαρακτήρας της ήταν καθαρά πολιτικός. Στην ίδια συνέντευξη ο Fred Sargeant {Fred Sargeant, 22/06/2010, The Village Voice, USA}, αναφέρει: «δεν υπήρχε ούτε μουσική, ούτε άρματα, ούτε άνδρες με εσώρουχα», υπονοώντας την αλλαγή που έχει επέλθει με το πέρας του χρόνου, στα σημερινά φεστιβάλ υπερηφάνειας.
Σύμφωνα με πληροφορίες που αντλήθηκαν από τους παρευρισκόμενους, δεν σημειώθηκε κανένα επεισόδιο και η πορεία έληξε ειρηνικά και επαναλήφθηκε με την ίδια επιτυχία και την επόμενη χρονιά.

Συγκρίνοντας την πρώτη πορεία υπερηφάνειας με το σημερινό pride της Θεσσαλονίκης, αντιλαμβανομαστε κάποιες αντιφάσεις οι οποίες αλλοτροιώνουν πλήρως τον χαρακτήρα, το περιεχόμενο και τους στόχους της αρχικής αυθόρμητητης πορείας. Αρχικά εάν συλλογιστούμε ότι η αστυνομική βία και αυθαιρεσία καθώς και η εκμετάλλευση που υφίσταντο τα LGBT άτομα από τα gay bar, αποτέλεσαν την μαγιά για την εξέγερση του 1969, κατανοούμε πως είναι αντιφατικό έως και ειρωνικό το να “προστατεύεται” η σημερινή πορεία από τις αστυνομικές δυνάμεις καθώς και το να διαφημίζονται gay bar, τα οποία συνεχίζουν ακάθεκτα να διατηρούν μια σεξιστικη πολιτική καθώς και τακτικές εκμετάλλευσης. Επιπλέον, η ιδέα της πρώτης πορείας γεννήθηκε μέσα από μια διαδικασία απόλυτα ανοιχτή στη βάση, με συχνές συνελεύσεις και συζητήσεις, η οποία δεν απέκλειε σε καμία περίπτωση τον-την οποιαδήποτε ήθελε να συμμετέχει σε αυτή. Η σημερινή διαδικασία έχει καταλήξει να είναι υπόθεση των λίγων, μια υπόθεση κλειστή η οποία έχει μετατρέψει το pride σε ένα φεστιβάλ κερδοσκοπικόυ χαρακτήρα που απομονώνει και επιλέγει, που συμβιβάζεται και δεν αντιδρά.

Όλα όσα έχουν ειπωθεί καθώς και μια πληθώρα αιτίων οι οποίες θα αναφερθούν στην συνέχεια οδήγησαν την δημιουργία της πρωτοβουλίας για το 1ο αυτοοργανωμενο Pride. Αντιλαμβανομενοι ότι τα ζητήματα , οι διεκδικήσεις και οι περιστάσεις έχουν αλλάξει από αυτές του 1969, διεκδικούμε ένα Pride το οποίο θα διατηρεί αναμμένη τη φλόγα του Stonewall, με επικαιροποιημενους και νέους στόχους, στα πλαίσια της αυτόοργάνωσης και της αυτοχρηματοδοτησης.
117704685-e1408116121375

Με τον καιρό, όσο το Pride άρχισε να εδραιώνεται και να εξαπλώνεται σε άλλες πόλεις ανά τον κοσμο έγινε, γρήγορα αντιληπτό από διάφορες εταιρίες και φορείς τοπικών αυτοδιοικησεων ότι προσελκύε έναν τεράστιο αριθμό ατόμων. Συνεπώς πολλοί άρχισαν να βλέπουν το Φεστιβάλ του Pride ως πηγή κερδους, διαφήμισης των προϊόντων και των υπηρεσιών τους, η προώθησης των πολιτικών τους συμφερόντων (pink dollars). Όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με το ότι ένα pride απόκομμένο από τα αιτήματα της βάσης, ενσωματωμένο και πλήρως εναρμονισμενο με τους κανόνες της αγοράς, δημιουργούν πρόσφορο έδαφος για ένα εύπεπτο φεστιβάλ, χωρίς κανένα κινηματικό και διεκδικητικό χαρακτήρα (pride που καταστελονται)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *